Umowa z influencerem powinna jasno określać zakres współpracy i obowiązki obu stron. Kluczowe są zapisy dotyczące praw autorskich do tworzonych treści, zgody na wykorzystanie wizerunku oraz tego, jak długo i gdzie marka może korzystać z materiałów (np. tylko w social mediach czy także w reklamach płatnych). W umowie warto uwzględnić klauzule chroniące obie strony na wypadek kryzysu wizerunkowego, jasno określić wyłączność albo jej brak (np. zakaz promowania konkurencyjnych produktów przez 3 miesiące po zakończeniu współpracy), a także opisać świadczenia influencera, harmonogram publikacji, zasady akceptacji treści przed publikacją oraz sposób reagowania na komentarze odbiorców.

Ryzyko pojawia się wtedy, gdy materiał z muzyką jest wykorzystywany w reklamie lub promocji płatnej. Muzyka dostępna w aplikacji nie zawsze ma licencję komercyjną. Jeżeli nie masz pewności, czy dany utwór może być użyty w reklamie, bezpieczniej przyjąć, że jego użycie jest niedozwolone i skorzystać z muzyki licencjonowanej przez markę lub agencję.

Udostępnienie treści w ramach funkcji platformy bywa dopuszczalne, ale pobranie i ponowna publikacja cudzych materiałów na własnym profilu lub w reklamie zwykle wymaga zgody autora. W przypadku treści zawierających wizerunek innych osób potrzebna jest również zgoda na jego wykorzystanie.

Regulamin jest konieczny zawsze, gdy organizujesz konkurs. Powinien określać zasady udziału, nagrody i sposób wyboru zwycięzców. Jeżeli o wygranej decyduje los, akcja może zostać uznana za loterię, co wiąże się z dodatkowymi obowiązkami prawnymi.

Prawa do kodu ma ten podmiot, któremu zostały one wyraźnie przyznane w umowie. Sam fakt zapłaty za wykonanie oprogramowania nie oznacza automatycznie przejścia praw autorskich. Umowa powinna jasno określać, czy następuje przeniesienie praw czy udzielenie licencji.

W przypadku usług SaaS zazwyczaj niezbędne są: regulamin świadczenia usług, polityka prywatności, polityka cookies oraz umowa powierzenia danych, jeżeli dostawca przetwarza dane w imieniu klientów.

SLA określa standardy dostępności usługi, czasy reakcji na awarie oraz zasady odpowiedzialności. Dobrze przygotowane SLA porządkuje oczekiwania klienta i jednocześnie chroni dostawcę IT przed nadmierną odpowiedzialnością, jasno wskazując, kiedy i w jakim zakresie odpowiada za niedostępność systemu.

W większości przypadków tak. Regulamin pracy zdalnej powinien określać zasady organizacji pracy, ochrony danych, korzystania ze sprzętu oraz ewentualnej kontroli pracownika.

Praca z zagranicy może wiązać się z ryzykami podatkowymi i ubezpieczeniowymi oraz z ryzykiem powstania tzw. stałego zakładu firmy za granicą, zwłaszcza przy dłuższym pobycie lub pełnieniu funkcji decyzyjnych.